|
Het Dualiteits-Spel
Het vermogen om lief te hebben staat op gelijke voet met de bereidheid om te kunnen aanvaarden.
Niet kunnen of willen aanvaarden is altijd de grootste struikelblok voor de mens geweest.
Veel gesprekken die mensen met elkaar voeren, gaan over alles wat ‘scheef’ zit in de wereld, wat ‘onacceptabel’ is.
Het menselijk ego heeft zich doorheen de tijden gespecialiseerd in het afschuiven van verantwoordelijkheid door alle mensen die ‘fout’ bezig zijn op een ‘zwarte lijst’ te zetten.
Dit is niet zo verwonderlijk als je weet dat het ego niets anders is dan een afscheidings-gedachte, een afzonderingsidee dat door onszelf in het leven geroepen is.
Het is gebouwd op het waanidee dat we Gods Liefde niet zouden verdienen of onwaardig zijn als we niet aan een waslijst van criteria kunnen voldoen.
We leggen dikwijls de lat zo hoog voor onszelf dat het een onmogelijke opdracht wordt tevreden over onszelf te zijn.
Hierdoor leven we met een immense denkbeeldige leegte, een gemis aan innerlijke vrede, veiligheid en geborgenheid.
|
|
Laatst geupdate op ( Saturday 06 September 2008 )
|
|
Lees meer...
|
|
|
Het Geheim van een Wijs Iemand
Soms winnen we als we dwingen, maar sta eens stil bij wat we hebben verloren : ons evenwicht, ons humeur, onze gemoedsrust, andermans respect ... en ons geluksgevoel. Dan doen we onszelf tekort. We verdienen méér. We hebben toch ook het recht gelukkig te zijn zonder de goedkeuring van anderen en zonder dat ze ons onmiddellijk op onze wenken bedienen. Ons ego zit hierbij in de weg. Ons ego denkt dat het in de kou blijft staan als er geen druk wordt uitgeoefend. We denken dan dat als we loslaten, er niets gebeurt of dat anderen ons misschien vergeten. Velen geloven dat ze van alles verstoken blijven als ze er niet als een gek achteraan rennen. Ons ego is daar verdraaid goed in om ons te laten geloven dat loslaten geen zoden aan de dijk zet. Daarom houden we vast, strekken we onze grijparmen uit naar de omgeving, gaan we duwen, trekken, manipuleren, eisen, dwingen, najagen ..., alleen maar omdat we denken dat we het anders niet krijgen ! En tegelijkertijd hebben we het geluk gereserveerd voor ‘later’... Wellicht hebben we ook al een paar keren ondervonden dat veel van wat we spontaan krijgen niet komt doordat we het eisen. Waardoor komt het dan wel ? Het komt doordat we het kunnen loslaten vanuit een wéten dat we krijgen wat goed voor ons is ! Het komt door de druk ervan af te halen. Hoe gaat een wijs iemand om met zijn omgeving? Een wijs iemand weet dat mensen en dingen spontaan naar hem toekomen, precies doordat hij zijn dwingende controle losgelaten heeft. Hij weet dat er zelfs wonderen kunnen gebeuren in die mate dat hij geen enkele dwang meer uitoefent. Een wijs iemand weet dat hij het meest van anderen krijgt gedaan als hij niemand meer naloopt als een ‘kip zonder kop’! Hij laat de wereld onbevangen en onbevooroordeeld op zich afkomen en hij handelt de dingen op ongeforceerde wijze af. Hij komt in actie vanuit rust, vanuit een innerlijk wéten dat er goed voor hem gezorgd wordt.
|
|
Laatst geupdate op ( Saturday 06 September 2008 )
|
|
Lees meer...
|
|
|
Controle versus Loslaten
De vergissing die we dikwijls maken, is dat we een heleboel dwang moeten uitoefenen om in het leven iets gedaan te krijgen. Velen gaan ervan uit dat ze veel eisen moeten stellen.Ons ego kent vele trucs om anderen naar zijn hand te zetten. Het ego is daar heel goed in, het is een gewiekste manipulator. Het gelooft niet dat het iets ‘zomaar’ krijgt zonder druk uit te oefenen omdat het vertrouwen mist. In die gebieden van ons leven waar we ervoor kiezen ons hulpeloos of bang te voelen, lijken we de macht of controle over onszelf kwijt te zijn. Ons ego tracht dan uit alle macht anderen in zijn greep te houden om de eigen onmacht niet te hoeven voelen. We spelen dan allerlei ‘beheersings-rollen’ uit om de omgeving dwangmatig te beïnvloeden in ons voordeel. Sommige rollen zijn duidelijk herkenbaar, anderen zijn subtieler en minder herkenbaar : Sommigen spelen de ‘tiran’ die respect wil opeisen door anderen angst in te boezemen. Anderen spelen de rol van de ‘veroordeler’ die zichzelf wil opladen door iemand schuldgevoelens aan te praten. Dan is er ook de ‘controleur’ die zich zo graag moeit met anderen en hun leven wil bepalen. Ook de ‘preker’ is het ego-stemmetje dat het altijd wel beter weet en zijn ‘wijsheid’ aan een ander wil opdringen. Soms is men de ‘onderdanige’ die braaf volgens andermans regels leeft, zich gedienstig opstelt en anderen de boodschap geeft dat ze niet zonder hem/haar kunnen bestaan. Dan is er de ‘verschuiler’ die zich gefrustreerd terugtrekt en wacht totdat iemand vraagt wat er aan de hand is. Ook een gekoesterde rol is de ‘martelaar’ of het ‘zielige ik’ dat bekommering en troost wil afsmeken door zich hulpeloos en beklagenswaardig op te stellen. Met deze beheersingsrollen zijn we eigenlijk uit op persoonlijk voordeel. We geloven dat we hiermee onze eigen overleving kunnen garanderen. Het lijkt zo verleidelijk om in die rollen te blijven steken. Maar zijn ze werkelijk zo doeltreffend ? Levert eisen en dwingen met harde of zachte hand werkelijk iets op ? Worden wij en anderen er beter van, gelukkiger, vrediger... ?
|
|
Laatst geupdate op ( Saturday 06 September 2008 )
|
|
Lees meer...
|
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 21 - 24 van 121 |