Vervul je Liefdes-behoefte ...
Ieder van ons is geschapen naar Gods beeld en gelijkenis.
In wezen is er slechts Eén van ons in dit Universum.
En aangezien de Liefde de draagkracht vormt van heel de Schepping, zijn wij allen van nature onvoorwaardelijk geliefd en gesteund !
Liefde dient echter in beweging te komen, wil ze gevoeld en ervaren worden.
Ze is een slapende Kracht die door ons wordt aangewakkerd om te kunnen ervaren wat ze in ons leven kan betekenen.
Alles in dit universum is energie, onophoudelijk in beweging en in circulatie.
Net zoals je uitademing opnieuw ruimte creëert voor een nieuwe inademing, schept alles wat we geven opnieuw ruimte om te kunnen ontvangen.
Wat we met ons hart gegeven hebben, keert op de één of andere manier vermeerderd naar ons terug ! Daarom is Liefde laten uitstromen de beste investering voor de toekomst...
Laat je Liefde vrijuit stromen, welgemeend en zonder voorwaarde.
Dat is leven vanuit een geopend Hart dat heel de schepping omhelst.
We zouden onmogelijk van anderen kunnen houden als we de liefde niet reeds met ons meedroegen.
Ons hart is er vol van !
Elk van ons beschikt over genoeg Liefde om er een universum mee te vullen…
Liefde is een engagement van je Hart, geen beredeneerde beslissing van je verstand.
Als het Hart liefheeft, zijn er geen bijbedoelingen.
Als het verstand besluit lief te hebben, zit er een addertje onder het gras.
Het verstand – geleid door het ego -, kijkt allereerst naar wat het ons oplevert.
Het ego ‘doseert’ graag liefde, het draait de kraan ervan eigenhandig open en dicht al naargelang het op zijn wenken bediend wordt.
Maar je kan Liefde niet ‘doseren’ !
Liefde geeft zich vollédig of ze wordt ingehouden, een tussenweg is er niet.
Er is geen gebrek aan Liefde in het universum, slechts de gedachte dat ze er niet is.
Onze ervaringen uit het verleden met mensen die deze gedachte met zich meedroegen, deden ons concluderen dat we in een ‘harde’, onveilige wereld leefden.
We zijn ons hart beginnen sluiten en we voelden ons diep van binnen onbemind of onbegrepen.
De diepe pijn van het ongeliefd zijn hebben velen voor zichzelf verborgen achter een schijnleven waarin ze er alles aan doen om zich geliefd en gewaardeerd te voelen voor de ‘façade’ waarachter ze zich verschuilen : hun status, functie, eretitels of diploma’s, hun wereldse successen, intellectuele of spirituele kennis, hun grote werklust, handigheid, voorkomen ...
Maar stel dat we geen succes hebben, geen intellectuele bagage, geen geslaagde functie of diploma’s.
Stel dat niemand ons erkent voor wat we aan de buitenkant laten zien.
Voelen we ons dan nog geliefd en aanvaard als mens, of verliezen we dan de grond onder onze voeten ?
We voelen ons dikwijls slechts waardevol of geliefd als we in de ogen van anderen ‘iemand’ zijn.
Vandaar de jacht op maatschappelijke (of spirituele) ideaalbeelden - beladen met normen en leefregels - om ‘herkenbaar’ te blijven, om in de voetsporen te stappen van hen die de regels opstellen.
Ons ego leeft in een dwangneurose, een ongebreideld verlangen om anderen te gebruiken ter bevestiging van zichzelf :
‘Wat denk jij van me ?’
‘Voldoe ik ?’
‘Ben ik wel goed genoeg, mooi genoeg, slank genoeg, leuk genoeg, slim genoeg, succesvol
genoeg, spiritueel genoeg, ... ?’
Herken je het ?
Vanuit het ego laat men z’n waardigheid afhangen van externe voorwaarden, van maatstaven die op de koop toe om de haverklap veranderen.
Daarom is er ook zoveel concurrentiedrang in onze wereld.
Zij die zich kunnen meten met de ‘standaard’ zijn de geslaagden en de winnaars.
De anderen die uit de boot vallen noemen we graag verliezers.
Kijk eens naar de sportwereld, de zaken- en muziekwereld, of het onderwijs.
De ‘besten’ krijgen erkenning en bijval, de ‘minder goeden’ vallen uit de gratie...
In de denkwereld van het ego wordt er voortdurend vergeleken en op basis daarvan een waardeoordeel uitgesproken.
Vandaag is men nog ‘iemand’, morgen is men misschien ‘niemand’ meer ...
Als een ander volgens onze maatstaven het beter doet, vinden we onszelf dan niet soms de ‘mindere’ ?
Voelen we soms geen schaamte of misschien afgunst opborrelen?
Of als anderen het minder goed doen dan wij, voelen we ons dan niet soms een beetje trots of superieur ?
Waarom zouden we nog langer slaaf willen blijven van de idealistische normen van de maatschappij waarin we leven ?
Als Gods Liefde voor ons er niet van afhangt, waarom zouden we de lat dan zo hoog leggen ?
Zijn we misschien bang voor het ‘lege gat’ waarin we terechtkomen als we niet langer aan de gestelde eisen kunnen voldoen ?
Het ego – de illusie van de afscheiding van Gods Liefde - kan niet omgaan met afwijzing.
Het voelt zich leeg van zichzelf en laaft zich aan de aandacht van de omgeving. (“anderen moeten mij graag zien“ )
Het is bang om verstoten te worden, vandaar natuurlijk z’n conformeringsdrang, geldingsdrang of het dwingend verlangen ‘speciaal’ te zijn.
Maar als mensen ons alleen kunnen liefhebben of waarderen als wij aan hun maatstaven voldoen, wat is dan de kwaliteit van hun liefde ?
Hoeveel is hun waardering dan echt waard ?
Komt ze vanuit het hart of komt ze vanuit het ego ?
Hun liefde is slechts voorwaardelijk en dus nooit echt !
Blijven we ons leven lang genoegen nemen met deze voorwaardelijke liefde of willen we ons echt geliefd voelen, precies zoals we zijn op dit moment ?
Ik verzeker je, zulk een onvoorwaardelijke Liefde is mogelijk.
We hoeven er niets of niemand voor te bezitten en ze is niet afhankelijk van iemands wetten of leefregels.
Ze is ook niet onderhevig aan prestaties, wat we ook doen of laten.
Onvoorwaardelijke Liefde, Liefde zonder enige voorwaarde of terughoudendheid, komt van binnenuit, vanuit de Kern van ons hart, vanuit onze ziel.
Ze stroomt vanuit de omhelzing van ons eigen wezen in al zijn uitingen !
In onszelf ligt de Bron van authentieke, pure, ongeveinsde Liefde !
Een leven lang hebben velen van ons zichzelf ‘geprogrammeerd’ met de overtuiging dat ze zich pas aanvaard voelden als ze aan bepaalde criteria van anderen konden voldoen.
Ze hebben zich verhard en afgesloten voor datgene wat hun diepste Zelf hen reeds vanaf het begin wilde geven.
Het Leven wéét wie we zijn en erkent onze waarde.
Er wordt van ons gehouden, zonder enige terughoudendheid of restrictie...
Het doet er niet toe hoe we eruit zien : mager, dik, gezond, gerimpeld, ziek of mindervalide...
Het maakt niet uit hoe slim we zijn, wat we gepresteerd of mispeuterd hebben.
Het doet er niet toe hoeveel maal we mislukt zijn, of we weinig of veel vrienden hebben noch hoeveel keer we God op onze weg hebben verloochend ...
Niets van dit alles kan ons onwaardig maken voor Gods Liefde !
We hoeven niet op een speciale manier te ‘zijn’ vooraleer we door God worden omhelsd.
